
2024 yılında Müzikist Topluluğu olarak çocuk haklarını sanat yoluyla görünür kılmayı amaçlayan kapsamlı bir projenin içindeydik. O dönemde Müzikist'te Topluluk ve Projeler Koordinatörü olarak çalışıyordum. Bu projenin iki önemli çıktısı olacaktı: Çocukların haklarını tanımalarına ve gündelik yaşamla ilişkilendirmelerine eşlik edecek bir rehber ve çocuk haklarını şarkılarla anlatacak bir albüm.
Bir yandan Müzikist'in kurucusu Onur Kahvecioğlu ile rehberin hazırlıklarını tamamlayıp çocuklara ulaştırmaya çalışıyor, diğer yandan albümün hazırlık sürecini yürütüyorduk. Albümdeki şarkıların sözleri, Müzikist Çocuk Korosu (MÜÇO) çocukları ve Onur tarafından birlikte yazıldı. Böylece çocuklar yalnızca kendileri için hazırlanan bir projenin hedef kitlesi değil, fikirleriyle, sözcükleriyle ve yaratıcılıklarıyla üretimin doğrudan bir parçası oldular.
Onur'un Müzikist'i kurarken müziği çocuklarla buluşturma ve çocukların kendilerini özgürce ifade edebilecekleri alanlar açma yönündeki yaklaşımının bu projede de karşılık bulduğunu görmek benim için ayrıca kıymetliydi. Çocuk hakları gibi önemli bir meseleyi yalnızca anlatmakla yetinmeyip çocukların da söz sahibi olduğu bir üretime dönüştürmek, projenin ruhunu belirleyen en önemli unsurlardan biriydi.
Hedefimiz, her iki çalışmayı da 20 Kasım 2024 Dünya Çocuk Hakları Günü'ne yetiştirmekti. Birbirini tamamlayan iki üretimle çocukların haklarını hem okuyarak hem dinleyerek keşfedebilecekleri bir alan açmak istiyorduk.
Başlangıçta önümüzde bir takvim, tamamlanması gereken bir rehber ve kaydedilecek şarkılar vardı. Fakat zamanla anladım ki bu projenin asıl hikâyesi, ortaya çıkacak yayınlardan çok daha fazlasını içeriyordu.
Çünkü biz yalnızca bir rehber ve albüm hazırlamıyor, birlikte üretmenin nasıl bir şey olduğunu da deneyimliyorduk.
Birlikte üretmek, bazen sofrayı da paylaşmaktı
Kayıt günlerinde topluluk üyeleri hemen organize oluyordu. Evlerden hazırlanan kahvaltılıklar, gün içinde paylaşılmak üzere getirilen yiyecekler, çaylar, kahveler... Kim ne getirebiliyorsa getiriyor, kim neye ihtiyaç olduğunu görüyorsa elini taşın altına koyuyordu.
Sanatçıları heyecanla bekleyen çocuklar vardı. Beklerken heyecanlarından söylenmeleri, zaman zaman sabırsızlanmaları da cabası! O günlerde stüdyoda yalnızca kayıt heyecanı değil, çocukların merakı, enerjisi ve birlikte olmanın neşesi de vardı.
İTÜ MİAM'da okuyan iki öğrencinin topluluğa dahil olması ise benim için ayrıca unutulmazdı. Kayıt günlerinin bir kısmı üniversitenin vize dönemine denk gelmişti. Sınavları olan bu iki öğrenci, kendi yoğunluklarına rağmen kayıt ekibinin organizasyonunda ve yürütülmesinde büyük emek verdi. Bir topluluğa dahil olmanın bazen kendi programının dışına çıkıp ortak bir iş için sorumluluk almak anlamına geldiğini onlardan da gördüm.

Elbette her şey bu kadar kolay ilerlemedi.
20 Kasım'a yetiştirmeyi hedeflediğimiz albümün kayıtlarını, yaşadığımız aksilikler nedeniyle ancak Ocak 2025'te gerçekleştirebildik. Öncelikle kayıt yapabileceğimiz uygun bir mekân bulmakta zorlandık. Tam da artık nasıl ilerleyeceğimizi düşünürken İTÜ MİAM kapılarını bize açtı. Son anda gelen bu destek, yalnızca bir kayıt mekânına kavuşmamızı sağlamadı; albümün müzikal niteliğine büyük katkı sunan, hepimiz için unutulmaz bir kayıt deneyiminin de önünü açtı.
Kayıt sürecinde başka aksilikler de peşimizi bırakmadı. Yağmur giderek şiddetlendi. Onur bayılıp hastanelik oldu. Planlar değişti, beklemeler uzadı, yeniden organize olmamız gerekti.
Ama bütün bunların arasında bir şey hiç kaybolmadı: Bu hayali birlikte gerçeğe dönüştürme isteğimiz.
Bazen bir işi sürdürmek için büyük motivasyon konuşmalarına ihtiyaç olmuyor. Birinin çay koyması, diğerinin çocuklarla oyun oynaması, diğerinin sanatçıları ağırlaması, bir başkasının zamanını ayırması yetiyor. Ortak bir niyetin etrafında buluşan insanların birbirine sunduğu küçük katkılar, zamanla büyük bir emeğe dönüşüyor.
Ve sonunda albümümüz tamamlandı.
Her şeye rağmen, müzik yolunu buldu!
26 Mart 2025'te Haklarım Benim Varlığım albümümüz yayımlandı.
Başladığımızda 20 Kasım'a yetiştirmeyi hayal ettiğimiz bu çalışma, bütün gecikmelere, aksiliklere ve değişen planlara rağmen tam da istediğimiz gibi; ilham vermek, farkındalığı artırmak ve neşe taşımak için dinleyicileriyle buluştu.
Şarkılarımızı dinleyicilerimizle bir araya getirecek ilk büyük buluşma için de hazırlıklarımızı tamamlamıştık. 27 Mart'ta Süreyya Operası'nda albümümüzün lansmanını gerçekleştirecektik. Ancak ülke genelinde etkinliklerin iptal edilmesi kararıyla lansmanımızı da iptal etmek zorunda kaldık.
Albümün, ilk dinleyicileriyle buluşmasını hayal ederken, kendimizi yeniden bir şeyleri beklerken bulduk. Yine de şarkılarımızın yolculuğu başlamıştı.
Zaman ilerledi, sahnede buluşmak için bir fırsat daha vardı.
23 Nisan 2025. Darüşşafaka Spor Salonu. İlk konserimiz.
Uzun bir hazırlığın ardından nihayet sahnedeydik. Şarkılarımızı çocuklarla ve dinleyicilerimizle birlikte söylemeye hazırdık. Konser başladı. Ancak ilk şarkımızı seslendirmeye başladığımız sırada İstanbul'da 6,2 büyüklüğünde deprem meydana geldi. Konserimize devam edemedik.
Bunca emeğin ardından böyle bir anda sahneden inmek kolay değildi. O gün yaşadığımız şey, planlarımızın ve heyecanımızın bir anda nasıl değişebileceğini hepimize yeniden hatırlattı. Ama o gün de topluluğun başka bir yönünü gördük. Bir arada kalmaya, birbirimizle iletişim kurmaya ve elimizden geleni yapmaya devam ettik.
İlk konserimizin hevesi kursağımızda kalmıştı ama albümün sesi kesilmedi.
Instagram üzerinden paylaşımlarımıza devam ettik. Şarkılarımız evlerimize, okullarımıza, sokaklarımıza girdi. Kimi zaman bir sınıfta, kimi zaman bir evin salonunda, kimi zaman hiç tanımadığımız insanların paylaşımlarında yankılandı. Birlikte kaydettiğimiz seslerin, bizim bulunduğumuz ortamın çok ötesine taşınmaya başladığını görmek tarifsizdi.
Bir topluluğun sınırlarını aşan şarkılar
Farklı dernekler, eğitim kurumları, psikologlar, çocuklarla ve yetişkinlerle çalışan kişiler şarkılarımızı dinledi; şarkılar üzerinden çalışmalar gerçekleştirdi. Bir zamanlar stüdyoda bir araya getirdiğimiz seslerin, hiç tanımadığımız insanların çalışmalarına ve buluşmalarına eşlik ettiğini görmek çok kıymetliydi.
Ve nihayet 20 Kasım 2025'te, Dünya Çocuk Hakları Günü'nde, başka bir heyecanla yeniden buluştuk.
İBB Çocuk Hakları Festivali'nde albümümüzün tamamını seslendirdik. Bu kez şarkılarımızı yalnızca paylaşmakla kalmadık, hepsini bir arada söyleyerek uzun zamandır hayalini kurduğumuz buluşmayı da gerçekleştirdik.

Bu albüm artık yalnızca tamamlanmış bir proje değildi. Birlikte ürettiğimiz, sahiplendiğimiz ve yaşatmak istediğimiz ortak bir hafızaydı.
Bugün geriye dönüp baktığımda beni en çok mutlu eden şeylerden biri de albüm şarkılarıyla hiç beklemediğim yerlerde karşılaşmak.
Takip ettiğim başka bir topluluğun Instagram paylaşımında bir şarkımıza rastlamak... Eşimin pazar kahvaltısını hazırlarken diline dolanan bir melodiyi duymak... Bir arkadaşımın mutlu olduğu bir anda şarkılarımızdan birini söylemesine tanık olmak...
Bunlar benim için gurur ve sevinç kaynağı. Çünkü bir şarkının, onu üreten insanların bulunduğu ortamdan çıkıp başka hayatlara karışması, başka insanların anılarına eşlik etmesi benim için çok kıymetli.
Bir topluluğu topluluk yapan ne?
Bütün bu süreci düşündüğümde, bir topluluğun gücünün ortak bir amaç etrafında bir araya gelmekle birlikte, o amaç doğrultusundaki inanç ve birbirine nasıl eşlik ettiğinden kaynaklandığını görüyorum.
Haklarım Benim Varlığım bizim için bunun somut bir örneği oldu.
Çocuk haklarını anlatırken çocukların da söz sahibi olduğu, farklı insanların kendi imkânlarıyla katkı sunduğu, zorluklar karşısında birbirine alan açtığı ve sonunda topluluğun sınırlarını aşarak başka hayatlara dokunan bir üretim gerçekleştirdik.
Bu süreç bana, topluluk olmanın yalnızca bir araya gelmek değil; birlikte üretmek, birbirine katkı sunmak ve ortak değerleri hayata geçirmek olduğunu bir kez daha hatırlattı.
Bu nedenle 20 Kasım benim için hem Dünya Çocuk Hakları Günü hem de birlikte ürettiklerimizi, birbirimizle kurduğumuz bağı ve bu ortak hikâyeyi kutladığımız özel bir gün.
Dilerim albüm daha nice çocukla, yetişkinle, toplulukla ve yeni hikâyeyle buluşur. Biz de her 20 Kasım'da şarkılarımızı aynı coşkuyla dinlemeye, dinletmeye ve kutlamaya devam ederiz.
Çünkü bazı şarkılar sadece söylenmek için değil, birlikte inanılan şeylere ses olmak için vardır.

Albümün arkasındaki kolektif emek
HAKLARIM BENİM VARLIĞIM · MÜZİKİST YAPIMI
Bu albüm, çok sayıda insanın farklı zamanlarda ve farklı biçimlerde sunduğu katkılarla hayat buldu.
Sanatçılar ve Şarkılar
Evrencan Gündüz — Haklarım Benim Varlığım
Selin Sümbültepe — Bil Ki Çocuksun
Samida — Gel Dostum Bizim Orman
Onur Kahvecioğlu — Kanatları Takalım, Sen De Çocuktun
Ceren Kaçar — Sen 9 Ben 6
Melisa Karakurt — Mini Mini Birler
Bestem Yuvarlak — Herkes Eşit Bu Çemberde
Prodüksiyon ve Kayıt
Kurucu: Onur Kahvecioğlu
Prodüktör: Onur Kahvecioğlu
Edit, Mix ve Mastering: Oğuz Öz
Kayıt Asistanları: Alp Karlıova, Eşref Berk Türkoğlu, Kubilay Kaan Gendihal
Stüdyo Asistanları: Baver Aydemir, Muhammet Enes Coşkun
Kayıt Stüdyosu: İTÜ MIAM
Kapak Tasarımı: Şamil Burhan Öztürk
Yapım ve Yayın: Müzikist
Kayıt Ekibi
Alp Karlıova, Ayşegül Kıcıman, Elif Selen Yavuz, Gamze Karataş, Hasan Tütün, Sevinç Kahvecioğlu, Melissa Kayışşahin, Nensi Güzeliş, Nil Dönmez, Oğuzhan Sercan Kılınç, Zeynep Zümbül.
Müzisyenler
Davul – Perküsyon: Özgür Akçay
Bas: Asena Akan, Onur Kahvecioğlu
Klarnet: Ünsal Çeliksu
Viyola: Günsu Özkarar
Çello: Gökhan Ünal
Klasik – Akustik Gitar: Onur Kahvecioğlu
Elektro Gitar: Cem Çatık, Onur Kahvecioğlu
Back Vokal: Onur Kahvecioğlu
Saksafon: Peter Salvucci
Trombon: Üveyz Akçaylı
Cajon: Baver Aydemir, Özgür Akçay
Akustik Piyano – Klavye: Onur Kahvecioğlu
Mızıka: Dinçer Tuğmaner
Şarkı sözlerinin birlikte yazılmasında emeği olan MÜÇO çocuklarına ve Onur Kahvecioğlu'na; bu yolculukta sesi, fikri, zamanı, emeği, desteği ve sofrasıyla yer alan herkese teşekkürler.
Kaleme alan: Zeynep Zümbül Yılmaz
Müzikist’in eski çalışanı, ömürlük gönüllüsü ve daima gönülden bir yol arkadaşı.
www.zeynepzumbul.com

Haklarım Benim Varlığım
MÜÇO · 2025